Tuurlijk zullen er op- of aanmerkingen zijn over de uitzendingen.

Dit laatste bericht is dan ook bedoeld als een uitdaging voor jullie om jullie opmerkingen als reactie achter te laten op deze website. Mocht er ooit een vervolg komen, dan kunnen deze opmerkingen zeer van belang zijn!

Ik, zou zeggen, ga je gang! Â

17,21, 18.21 uur, daarna elke twee uur herhaling!

bekijk hier de uitzending!Â

Etappe 8
Oldenzaal, Overdinkel

De strijd was nog niet gestreden, alles was nog mogelijk. Zelfs voor team Almelo. Ook al keek iedereen mij raar aan als ik beweerde dat wij de USR nog konden winnen. Een tikkeltje zenuwachtig stond ik samen met Roel, Hans en Marco aan de start, fixerend op de steps die enkele meters verderop gestald waren. Het was bloedheet, niet mijn weertje. De veertien kilometers hardlopen van die ochtend voelde ik nog goed in mijn benen. En er stond ons nog heel wat te wachten.
Na het startsein gingen we er als een speer vandoor. Na een korte run-step-run – we hadden twee steps per vier personen tot onze beschikking – kwamen we als tweede bij de kano’s aan. Nadat we Roel en Hans hadden ingeladen, liepen Marco en ik naar het wisselpunt op de brug. Via een daaltouw namen we onze plek in de kano in. Onze maatjes vervolgden de looproute. Met Team Wesepe op de hielen – Team België was nergens meer te bekennen – peddelden we het Hulsbeek over. Maar waar naartoe? Nergens was een lintje of voor-kanoër te bekennen. Ook Bart en Marlies van Team Wesepe vroegen zich af wat de bedoeling was. Na een telefoontje met de wedstrijdorganisatie werden we weer op de route gezet. Als laatste teams kwamen we uit het water. We spraken af dat we de run samen op ons gemak zouden uitlopen. Een goede klassering zat er toch niet meer in. Maar eenmaal op weg per fiets en step, kwamen uit het niets twee teams ons vergezellen. In één grote massa reden we naar het wisselpunt.
We kregen hier een zware boomstam mee, die wederom gehakt moest worden. Tijdens het hakken pakte ik mijn rust en nam een slokje water. En daar gingen we: een mix van Team Wesepe en Team Almelo met nog ruim 10 kilometers hardlopen voor de boeg. Al in de eerste 100 meter voelde ik dat dit een zware tocht ging worden. Elke stap kostte moeite. ‘Ik kan het niet meer’, zei ik tegen Roel. ‘Jawel, en je moet’, was zijn antwoord. En dat was waar. Ik moest wel door, tot de finish. Ten eerste omdat ons gehele team die dag nog moest finishen, ten tweede omdat ik nooit van mijn leven een survivalrun niet uit zal lopen. Dus daar gingen we, op een redelijk tempo. Na enkele kilometers trok ik het niet meer. Dit werd doorgeseind naar voren en het tempo ging omlaag. Ook kreeg ik een elastiek om mijn middel, waaraan mijn voorloper mij mee kon trekken. Weer aan de lijn…
Maar toch loopt dit anders dan op eigen kracht. Al snel kreeg ik pijn in mijn heupen. ‘Doorlopen en vooruit kijken, stap, stap, stap’, dacht ik. Zowel mijn teammaatjes als Team Wesepe moedigden mij aan. Meter voor meter kwamen we vooruit. Het was een opluchting dat ik even stil mocht staan toen we langs de route een vennetje ontdekten. Iedereen doopte zijn T-shirt. De mijne werd gedoopt. Nog een grote plens water over het hoofd en daar gingen we weer. Het hielp wel, maar niet lang. De pijn werd steeds erger. Af en toe vroeg ik om een wandelpauze. Ik kon merken dat team Wesepe snel door wilde, maar ons tegelijkertijd ook niet in de steek wilde laten. We worstelden door. Toen Herman naar mijn gezicht keek, kwam hij op het idee om Ibuproven in mijn mond te duwen. Even later spoelde ik een tablet weg. ‘Nog één,’ zei Herman. ‘Nee, hoeft niet,’ was mijn weerwoord. ‘Wel, hier,’ en ik liet mij nog een pil voeren. Halverwege mijn keelgat bleef deze even steken. Pas na een paar keer goed slikken had ik het idee dat hij erdoor was. En nu wachten. Wachten tijdens het doorgaan. Team Wesepe liep iets vooruit. Eén van hen kwam terug met de vraag wat wij ervan zouden vinden als zij vooruit gingen. ‘We hadden een afspraak,’ was ons antwoord daarop. Maar nu was de situatie anders. Ons team kwam amper vooruit, en zij hadden nog energie over. We kwamen niet tot een overeenkomst en lieten de keuze aan Team Wesepe. Daar gingen ze. Ondertussen kon ik niet meer lopen of staan, dus wandelde ik tussen Roel en Marco in, leunend op hun schouders. Als de druk maar van mijn heupen af was. Maar ook dit hield ik niet lang vol, mijn schouders protesteerden. In elke andere situatie was ik nu languit op de weg gaan liggen. Toen nam Marco mij in de brandweergreep. We gingen langzaam, maar kwamen nog vooruit. Vlak voor een duiker zette hij mij op de grond. Tot mijn verbazing viel de pijn mee. Ik strompelde door de sloot en duiker. Eenmaal weer op de weg wist ik het zeker: de Ibuproven had zijn werk gedaan. Lopen nu! Het tempo werd behoorlijk opgeschroefd. Team Wesepe kwam in zicht. Maar we waren er nog niet. Nog zo’n drie kilometers moesten we dit zien vol te houden. Vlak achter onze concurrenten liepen we Overdinkel binnen. Inhalen zat er niet in. Bij het sportpark aangekomen stonden ons nog enkele hindernissen te wachten. Roel en Hans sprintten erover. Ook ik klom in de apenhang. Roel hielp mij op het tussentouw. Ik voelde me blij en slecht tegelijk. ‘Niet meer hardlopen. Nog wel even doortrekken op deze hindernis. Even uitrusten,’ dacht ik. ‘Ga maar,’ zei Marco. ‘Nee, ga maar voor, ik kom zo,’ was mijn antwoord. Maar dit liet hij niet gebeuren: ‘Dan wacht ik ook.’ En daar gingen we weer. De hindernis uit, naar onze teammaatjes. Ik werd aan beide handen vastgepakt en meegesleurd. Team Almelo, vier breed over de weg. Even nog probeerde ik mijn handen los te rukken om mijn eigen tempo te lopen, maar dit werd de kop in gedrukt. ‘Ok dan, laat ze maar, het is wel best zo,’ dacht ik. Pas bij de eindhindernis lieten we elkaar los. Hans hees zich in een gordel en klom naar boven, om als derde team het einde van de run te luiden. We waren er. Het was voorbij. Het fietsen, het lopen, de hindernissen, het team-zijn, de strijd, het stressen, de handen, de moeheid, de hulp, de aanmoedigingen, het winnen, het verliezen, het donker, de hitte, het water. En de pijn. Het was mooi.

Lisette

17.21 uur, 18.21 uur en daarna elke 2 uur herhaling!

Bekijk hier de uitzending!

Verslag

Etappe 7, een etappe waarvan de start om 8.00 uur ’s ochtends zou plaats vinden. Dit allemaal bij ons eigen mooie trainingsbos. De leden die zouden starten van team waren: Roel, Freddie, Lisette en Jan. Er werd begonnen met een sterloop, waar verschillende onderdelen opgehaald moesten worden, deze werden daarna naar één bepaald punt gebracht. Jan en Freddie zorgden voor de 5 klinkers en een stuk hout , Roel en Lisette haalden de boomstam met de bijl op. Deze boomstam zou in 3 stukken gehakt moeten worden, maar na een aantal klappen te hebben gegeven, begaf de kop van de bijl het. De begeleiders beslisten dat de boomstam in twee stukken weg gebracht mocht worden, een geluk bij een ongeluk, want zo lagen we na een slechte start toch nog op de 3e plaats. Er diende nu een stuk van 3,5 km gelopen te worden, waar aan het einde van deze afstand het wisselpunt zou zijn van het lopen naar het fietsen. Snel de helm op en knallen maar weer. Al vrij snel hadden we het team dat 2e lag in het zicht. Dus even aanzetten en het team uit Zelhem werd ingehaald. Na een aantal kilometers was er weer een wisselpunt, waarbij nog wel eerst even een hindernis + boogschieten overwonnen moest worden, hier hadden we ook het team wat 1e lag in het zicht. Dus snel een apehang en dan boogschieten, 2 pijlen per team. Bij het missen van deze pijlen diende er een strafronde gelopen te worden met een autoband. Helaas hadden wij 2 missers, dus 2 ronden lopen. Het team uit Zelhem had meer geluk en haalde ons dan ook weer in, dus lagen we weer 3e. Na de strafronde dus het wisselpunt, 10 km lopen naar het hulsbeek, waar de eindhindernis zou zijn. Dit waren toch voor sommige van ons moeizame kilometers. Maar opgeven komt in ons woordenboek niet voor, dus doorgaan! Aangekomen bij het hulsbeek, mochten we eindelijk het verkoelende water in. De eindhindernis was in het zicht, niet veel spectaculairs maar dat hoefde dan ook niet. De hindernis bestond uit het omhoog klimmen in een touw vanuit het water en daarna via een schuin touw naar beneden laten glijden op een vlot wat op het water dreef. Deze etappe niet gewonnen, maar toch een respectabele 3e plaats behaald.

17.21 uur, 18.21 uur en daarna elke twee uur herhaling

Bekijk hier de uitzending

Etappe 6
Nijverdal, Almelo

Iedereen klaar? En daar klonk het startsein. Alle teams walsten richting het water, om er met een verre sprong in terecht te komen. Zwemmend naar de overkant, ikzelf met een touw. Vluchtig om me heen kijkend zag ik dat ik redelijk op kop lag. Mooi zo. Want vervolgens moesten we zo’n halve kilometer hardlopen. Normaal is dit mijn zwakke punt, maar nu voelde ik mij zo sterk! Voor mij liepen John en Marlies, de grote concurrenten. Toen ik iets tegen hen zei over het parcours, wist ik dat John zich er op dat moment over moest verbazen dat ik achter hem liep. Al 8 jaar train ik bij hem. Slechts de laatste paar maanden spraken we geheimzinnig over onze conditie en trainingen. Voor de Ultra Survivalrun was ik totaal ingeburgerd in Team Almelo.
Dwars door ’t riet bereikten we de rubber rafts van het Korps Mariniers. Tegen de tijd dat ik deze losgeknoopt had, zat ons hele team erin. Als derde begonnen we aan de tocht terug. We startten wat moeizaam en chaotisch, maar door naar team Wesepe te kijken en even goed na te denken, hadden we al snel een goed systeem: Eén-twee-drie-vier, één-twee-drie-vier enz.
Aangekomen bij de Wilgenwaerd moesten we een selfmade-swingover bouwen. Aan mij de eer om het meegebrachte touw over het dwarstouw te werpen. Helaas, maar zoals vaak geldt: drie keer is scheepsrecht. En daar gingen we, één voor één over het touw. We lagen aan de goede kant, dus waren we snel bij de oever. Moeizaam tilden we de boot op de kant en struikelend brachten we hem op zijn rustplaats. Alleen Team Wesepe zat nog voor ons. Een droog shirt aan trekkend renden we richting de mountainbikes. Daar hadden we alles goed voorbereid. Licht aan, koplamp op, helm op en wegwezen. Tot mijn verbazing raceten we als eerste team het terrein af. Fietsen! Het gat moest groeien, niemand mocht profiteren van onze koppositie. Maar al snel hoorden we geluiden achter ons: Team Wesepe. Minder prettig. Maar nog geen twee minuten later klonk er een schreeuw en werd het stil achter ons. Een lekke band. Het lot hielp ons. En daar gingen we, op ons dooie gemak richting de eerste hindernissessie. Met een hondenriem zat ik aan de fiets van Marco vast. Op de een of andere manier had ik het idee dat ik een zondagsrijder was, het ging zo makkelijk. Nadat ik losgekoppeld werd om een bosje door te steken, besloot ik niet meer aan te haken. Ik was nog fris, de overige teamleden hadden er al zo’n vier etappes op zitten.
De hindernissen die we voor de kiezen kregen waren goed te doen. Althans, voor iemand die fris aan een survivalrun begint. Daardoor kon ik de heren goed bijhouden en kwamen we gezamenlijk bij onze balk aan. Deze moest een eindje gesjouwd en vervolgens gehakt worden. Op een afstandje moedigde ik de heren aan. Het was geen optie om zelf de bijl in handen te nemen, bedacht ik me toen ik zag hoe krachtig het ijzer in het hout sneed. Ondertussen arriveerde team België bij het begin van de hindernis. En weg waren wij. De laatste kilometers van deze dag vlogen voorbij. Dat ik er enkele op kop fietste, gaf aan dat Freddy, Hans en Marco veel te verduren hadden gehad.
Aangekomen bij Minicamping Erve Hendrikshoeve lieten we onze fietsen achter in ’t weiland. Na een verfrissende slotenloop renden we het Bikkelbos binnen. Een diagonaal net en een combinatiehindernis: dit kon er ook nog wel bij. Het kon gewoon niet waar zijn. De concurrentie was nog niet in zicht en wij kwamen als een sterk, voldaan team over de finish. Mannen, bedankt, en welterusten…

Lisette

17.21 uur, 18.21 uur en daarna elke twee uur herhaling.

Bekijk hier de uitzending!Â

Verslag etappe 5: Holten.
Jan, Freddie, Marco en Roel.

De ‘Koningsetappe’. Gezien de weersomstandigheden (warm en vochtig) en de uit te voeren onderdelen, was dit 1 van de zwaarste, zoniet de zwaarste etappe en echt Ultra.
De start was op het sportterrein in Holten. Daar klonk rond vier uur ’s middags het startschot. De teams hadden een stuk touw gekregen en dienden naar een plek op een grasveld te rennen, waar enkele boomstammen klaarlagen. Met behulp van het touw moesten deze versleept worden naar het eind van het grasveld, bij een sloot. Daar moest het hele team de sloot door, pittig, met de boomstam! Inhalen was hier onmogelijk. Geen probleem, want we lagen op kop. Met in onze staart team Wesepe, hoe kan het ook anders.
Aan het eind van de modderige sloot vervolgde het parcours zich richting een grote vijver. Daar moesten we een verticaal net over. Vervolgens richting een brug het water in. We dienden vanuit het water op de brug en over de brug te klimmen, aan de andere kant het water weer in. De boomstam moest dezelfde weg afleggen. Vervolgens het water weer uit en een andere vijver weer het water in, daar wachtte ons weer een brug, waarbij hetzelfde nog een keer gedaan moest worden. Vervolgens weer een loopparcours en aan het einde daarvan de grote vijver in. Nu moesten we zo’n 75 meter zwemmen naar de overkant. Met de boomstam. Het was hier diep, tot twee meter van de kant kon je niet staan. Snel de kant op en daar wachtte ons weer het verticale net. Deze weer over, met boomstam dit keer en doorlopen naar het startpunt. Aangekomen bij het startpunt moest de boomstam met een bijl in tweeën gehakt worden. Deze klus was vrij rap geklaard, al gingen we niet als eerste team weg op de kickbikes (steps). Er zat nog 1 team voor ons (de Belgen) en team Wesepe net achter ons.
De route voerde ons richting de Holterberg. Om die op te kunnen had men de meest steile optie voor ons bedacht. Heel even dachten we dat dit al steppend ging lukken, maar daar kwamen we snel op terug. In lichte dribbelpas, met de step in de hand, gingen we omhoog. Het Team Wesepe wist ons in te halen, maar het lukte ze niet om ons af te schudden. We bleven bij elkaar en kwamen nagenoeg gelijk op het wisselpunt aan. Daar lieten we de kickbikes achter en gingen we te voet verder, de Sallandse Heuvelrug over. Team Wesepe lag zo’n 50 meter voor ons. Nu begon het echte zwoegen. In de hitte, horzels zoemend om je heen en het liep van vals plat naar behoorlijke stijgingspercentages. Onderweg werd de motor met cameraman van TV-Oost nog staande gehouden door een aantal boswachters. Gelukkig mochten wij door…..Het eerste deel voerde ons over redelijke harde fiets- en wandelpaden, maar even liepen we over wildpaden en brandgangen, dwars door de bossen, afwisselend loof- en naaldbos. Ondertussen was het oppassen geblazen voor de vele blootliggende boomwortels. Hier wisten wij het team van Wesepe in te halen. Dit was echter van korte duur. Navigeren door deze brandgangen en over wildpaden was lastig en het kompas was noodzakelijk om de juiste richting aan te houden. De motorrijders hadden we afgeschud, dit terrein was niet geschikt voor dergelijke motoren.
Ondertussen had team Wesepe ons weer ingehaald. Van andere groepen achter ons was geen spoor te bekennen. Op een gegeven moment liepen we een asfaltweg op, deze weg liep dwars over de Sallandse Heuvelrug richting Nijverdal. Ook deze weg ging weer omhoog en leek wel steeds steiler te lopen. De motorrijders waren weer van de partij. Links en rechts van ons niets anders dan heide en hier en daar wat naaldbomen. Waar we het vandaan haalden is ons nog onbekend, maar we besloten te versnellen. Dit in enige mate van overleg. Voel je je goed? Ja? Wat sneller dan maar? Team Wesepe kon niet aanhaken bij deze versnelling en we sloegen een gat dat alsmaar groter werd. Toen de motorrijder ons vertelde dat het gat inmiddels meer dan 500 meter was, gingen we nog sneller lopen. Dit was onze kans. Sommigen van ons liepen op dit punt op de automatische piloot. Blik op oneindig en naar voren gooien die benen. De weg voerde ons richting de doorgaande weg door Nijverdal. Aangekomen in Nijverdal linksaf het spoor over, even later rechtsaf richting het huis van deelnemer Bilal team Wesepe. Deze deelnemer heeft een survivalparcours in zijn achtertuin. We moesten deze hindernissen nemen, swing-overs, apenhangen, etc. Vervolgens liep het parcours verder naar de Wilgenwaerd. Achter ons klom team Wesepe net de hindernissen in. We hoorden de aanmoedigingen. Wij gingen hier nog sneller door lopen en richting de brug over de Regge bij de Wilgenwaerd. Over die Regge hing een lange apenhang, met onderweg nog een hangende horizontale balk, die zo’n beetje op het water lag. Hier moesten we onderdoor (kopje onder dus) en weer omhoog de apenhang op. Dit laatste stuk apenhang was erg zwaar. Kramp schoot in de benen en de kracht vloeide letterlijk weg uit de armen. Toen onze laatste man uit het touw was, verscheen team Wesepe aan het touw. Ruime voorsprong dus! Deze etappe gingen we op onze naam zetten. Maar we waren er nog niet. Op het terrein van de Wilgenwaerd moesten we een klimgordel aantrekken en een helm opzetten. Via een schuurtje moesten we een donkere rioolbuis in klauteren en deze volgen tot we ergens licht zagen. Dit duurde even! Er waren namelijk ook doodlopende delen en de ene buis was nauwer dan de andere. In de buizen was het pikkedonker en we hielden elkaars voeten vast om elkaar niet kwijt te raken. Kruipend op handen en knieën door dit donkere buizenstelsel kwam eindelijk het verlossende woord. Licht! Ik zie licht! Het buizenstelsel kwam uit in de klimtoren van de Wilgenwaerd. Deze toren moesten we een stukje omhoog klimmen en vervolgens een parcours op hoogte afleggen. Dit was snel gepiept. Aan het eind van het parcours weer omlaag en daar lag voor ons de laatste opdracht. Team Wesepe was nog niet te zien. We moesten een aantal punten bij elkaar schieten met pijl en boog. Tijdens het schieten werd ons duidelijk dat we nooit meer ingehaald konden worden, dus was de stemming al opgelaten. Na het behalen van de punten klonk er applaus en konden we elkaar in de armen vallen. Gehaald en als eerste met ruime voorsprong! Allen zijn we erg diep gegaan en hebben alles uit de kast getrokken. Het was een schitterende maar slopende etappe, met een geweldig resultaat.